Boyacı çocuk Şiiri - İzzettin Bilgin

Her sabah boyacı çocuk dışarıda,
Sokak sokak ekmek parasını arar da.
Anasız, babasız bu yokluk içinde,
Çırpınır durur kimsesiz, hayat içinde.

Bir o, bir de muhabbet kuşu vardı,
Her canı sıkıldığında onunla konuşurdu.
Birilerini ararcasına dolanır dururdu,
Boyacı çocuğun günahı, vebali neydi.

Ona hiç bahar gelmezdi,
Bir gün olsa bile ona hayat gülmezdi.
Ya sokakta olanlar, onunla alay ederdi,
Boyacı çocuğun günahı, vebali neydi.

Aile kokusuna hep hasret kaldı,
Ne olduysa, ona bu hayat gülmedi,
Gözlerinde hiç yaşlar eksik olmazdı,
Boyacı çocuğun günahı, vebali neydi.