Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Anne bu evladını toprağından bile tanır...Duyarlı yüreğinize sağlık...
“Sabah yakın değil mi?” diye soruyordu Mecbure İnal Bosna’ya Ağıt isimli kitabında. Anne olmanın ne demek olduğunu o kitabı okurken anlamıştım…
Rabbim annelere evlat acısı yaşatmasın!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta