Boşluk Şiiri - Önder Özkaran

BOŞLUK

Bir boşluğa düştüm ki bu gün
Boşluk utandı, ben utandım
Dibi yoktu, gidemedim sonuna
Yoruldum, tükendim, üşendim
Karanlıktı, sessizdi, kalabalıktı!
Oturdum tek başıma, ses etmedim

Yüreklere düşmüştü bir kez yokluk
Yokluk utandı, ben utandım!
Kimi çaresiz, boynunu bükmüş,
Kiminde tükenmiş göz yaşları
Göremedim yenileri, onlar da düşmüş
Karanlıktı, sessizdi, kalabalıktı!

Bulamadılar sessizliğe bir çare
Sonsuzluk utandı, ben utandım
Bir çaresizlik ki, çareler çaresiz içinde
Ne düşen çıkıyor, ne çıkan kurtuluyor
Bir boşluk var, boşlukların içinde
Sinmiş her gece, birilerini bekliyor