Boşluk Şiiri - Can Boz

Güneş görmeyen bir pencerenin kenarına koyulmuş çiçek gibiyim.
Sahibi tarafından unutulan.
Sigara tutmaktan sararmış parmak uçlarıyla köklerine tutunmaya çalışan.
Kapı önlerine koyulmuş eski ve yırtık ayakkabılardan diğer tekini kaybetmiş gibi farksız ve yalnızım
Artık huzur veren renklerim siyaha daha yakın.
Eskisi gibi de renkli görünmüyorum dışardan, içim gece, içim zindan.
kalbim eskisinden daha kırılgan.
şimdi ne bahar kaldı ne de bahçe ,
her iki yanım da yaprak döküyor
sonbahar bile gelmemişken
şimdi ben, yolun başında kaldım,
heveslerim kursağımda ,
Bu bilmem sensizliğin kaçıncı gecesi, saat bir yada iki, bilmiyorum
içimde,
kentleri yüksek dağların yamaçlarından, ellerini sımsıkı bağlayıp boşluğa sarkan acımasız bir fırtına var, içimde yağmur, düşmekten yorulmayan.,
Oda'm koca bir mezar sessizliği.
Her yanım dört duvar
Her yanım zindan.
Kara çarşaflar atılmış üstüne tanrı katından.
Kim boyadı odamın duvarlarını siyaha ?
Kim çiviledi penceremi tahtadan ?
Kim astı urgan iplerine gökkuşağımın bütün renklerini boynundan ?
Kim kesti delik deşik bileklerimi damarlarından ?
Kan tutuyor beni kapatın gözlerimi
Şimdi iflas bayrağını çekme vaktidir göz kapaklarımın
Görmek istemiyorum artık
görmek istemiyorum görmek istemediklerimi
Duymak bile istemiyorum
Kesin kulaklarımı
Koyun serçe parmağınızı kulaklarıma patlasın kulak zarım
Sırtıma değil, sırtıma değil lütfen
göğsüme saplayın kara saplı hançerinizi
Göğsümü bir dağ gibi yarın ikiye
Kırılsın göğüs kafesim
Sökün kalbimi içimden kırıklariyla birlikte
Sırtıma vurulan her kesikte aynı acıyı defalarca yaşamaktansa direk bir seferde yaşatin bana bunu.
Ben bu dünyaya eksik geldim
Çok aradım ama
Bulamadım o eksikliğin sebebini
Tamamlayamadım o boşluğu
Taşiyamadim hüzün yüklü bu kalbi
Ağır geldi taşiyamadı omuzlarım
Eksik yaşadım hayatım boyunca
Ve bedenimi savurup bir boşluğa
eksik gitmek istiyorum bilmediğim yerlere.
Eksik gitmek istiyorum...