Boşluk Şiiri - Rabia Nur Koç

Üzülüyorum her gün biraz daha..
Kırılıyorum..
Kırıldıkça da kalbim..
Yoruluyorum..
İşte o an istiyorum ölümü
Ağlayarak yalvarıyorum Allah'a..
Aciz insanlar böyledirler..
Onlardan biriyim bende...
Güçlüklere kanat geremem.
Dayanamam onlara.
Hep mutlu olmak isterim olamasam da..
Ağlamak değil gülmeyi isterim gülemesem de...
Yine de içimde bir çocuk.
Bağırır.
Duyulur yankılarla..
Yankılarla çünkü hala içimde bir boşluk!