Boş Tuval Şiiri - Ömer Yücekaya 2

olmuyor işte oll muu yorr…
bir papaza giydirilen derviş hırkası gibi
yakışmıyor üstüme sensizlik
hiçbir örtüyle örtülmüyor
hiçbir maskeyle saklanmıyor

yokluğun
hep eğreti duruyor üstümde
ne yapsam
ne etsem
senin göğünde uçtuğu gibi uçmuyor içimin kuşları
martılarla yarışan gemilerim
başka sularda yüzemiyor

kamikaze ateş böcekleri gibi ateşe pike yapsam bile
senin yaktığın gibi
bir başkası yakmıyor yaa kaa mıı yorr

bazen senin ışıltına benziyor diye
cam kırıklarına sarılıyorum
cam ve elmasın farkına varıyorum amma…
limanlarım yerle yeksan oluyor
umutlarım alabora

boş bir tuvalim…
her gelen bir fırça vurup
kendi rengine boyamak istese de
senin renginden başka her renk kirletiyor
senin elinden başka her el kanatıyor beni
ben baştan aşağı
senin rengine boyanmak iss tii yoo rumm

sevmiyorum işte sensizliği see vee mii yoo rumm

işin kötü yanı ne biliyor musun
sensizliği her ne kadar sevmesem de
seninle geçen zamana
hatta seninle yaşadığım her acıya bile
körü körüne müptelayım

belki de ben artık seni değil
seninle yaşadığım o liseli heyecanını
seninle yalın yürek yaşadığım
o masum aşkı see vii yoo rumm

“see vee mezz sinn ” deme…

dikiş tutmaz yaralarımı bile seviyorum ben
sen açtın diye…