Boş Kalan Taht

Ben Yakup oldum,
Yusuf’um gitti.
Ama asıl kayıp
gitmesi değildi;
ya bir daha hiç…
işte o ihtimal
geceleri sabaha bağlamadı.
Sevdiğim ölseydi
toprağına yüz sürerdim,
yanında yer ayırırdım.
Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum içimde bu boş
Kalan Taht ile.
Ben Mecnun oldum,
çöl kalabalıktı.
Yanıma uğrayan her kuş
bir cümle bıraktı: “Bekleme” dedi biri,
“Unut” dedi diğeri,
“Teslim et” dedi üçüncüsü.
Ama hiçbiri
kalbimin dilini bilmiyordu.
Martılar ismini fısıldadı,
sahil sensizlikle ağladı.
Her yerde senden bir iz vardı,
yokluğun bile senindi.
Baktığım, gördüğüm, duyduğum
hep sen oldun.

Ben seni sevmekten değil,
Bu sevdayla ne yapacağımı bilememekten muzdaribim.
Peygamberlere baktım:
İbrahim ateşe yürüdü
çünkü sonu biliyordu.
Şehitler ölüme gider
çünkü dönüşü kesindir.

“Bekle” dediler,
ama beklemek umut ister.
“Vazgeç” dediler,
ama vazgeçmek ölüm ister.
Ben ikisinin arasında
can çekiştim.
Sevda kutsal olur mu dedim,
bu kadar acı çekiyorken?
Belki de kutsal olan
acı değil,
acıyı isyan etmeden taşımaktı.
Ellerin şifalıydı,
yüreğime değmedi.
Belki de değseydi can çekismezdim böyle.
insan bazen
iyileşmek için değil,
derinleşmek için sevilir.
Giderken sana
küçük bir İstanbul bıraktım.
Dünyaları veremedim
ama gönlümü verdim.
Şimdi o şehir
bende harabe.
Kaç ay geçti dediler,
sanki zaman
beni ikna edebilirmiş gibi.
Acı takvimle ölçülmez.
Bazı hasretler
ilk gün gibi kalır
çünkü hâlâ ihtimal taşır.

Şimdi kapının önünde değilim,
kapıyı da yumruklamıyorum.
Yolun kenarındayım.
Gelen olursa bilsin:
Ben sevdim.
Gitmem gerektiğinde durdum.
Ve hâlâ içimde bir dua var:
“Ya Rabbi,
beni sevdiğimden ayırdıysan
Bu aşkı benden ayırma.
Beni de bu sevdayla
kendine yaklaştır.”