-Bize Dair Şiiri - Feyzi Çelik

Adlanmış çocuk gibiyim
her şeye yeniden başlamaya hazır
Koca bir hiçim

Saçlarımdan tırnaklarıma
Yüreğine sığmayan heyecanım
Dokunsan
Aşk derim
Ötesinin rengi mavi
Yiterim derinliklerinde korkuyorum desem de

Yelkensiz pusulasızım
Maviliklerde sen deli rüzgar
Bilinmeyen kıyılara savur
Bilinmeyenlerde bitmeli yolculuklar
Yiteceğimi bilsem de

Tutuyorum ellerini titrek titrek
Mumlar yakıyoruz fırtınalı gecelerde
Yanmasa da
Anmaya hazır iki kibrit gibi yanar,
Minnetsiz ateşleniriz
Gerisi küle dönse de
“bize ait ömrü yaşadık” deriz

Kuşatılmış zamanlarda
Öylesine yalnız
Öylesine ürkek ki yüreğim
Soluğundan tanırım
Gelip de gitmesin
Yüreğim yerinde durmaz artık
Ne sen sensin
Ne de ben benim

Buram buram tütün kokar nefesim
Yanarım usul usul
Kaçak ciğara ağırlığında
Dur desem durmaz
Bitirir gecede nefesini sevdanın
Fark edilmeksizin ateşinden gayri-
Dökülen küllerde savrulup gitsem de
Ateşten izler kalırım
Tomurcuk rüzgarlarında ekilir küllerim
Her mevsim yeniden gelirim

Yokluğun yerçekimsiz bir mekan
Ellerim ayaklarım dolanır, boşluğunda yüreğim
Sonsuzluklar daralır
Öyle zamansız gitme

Yokluğun
Ateşlenmiş kentlerin
Vurulmuş gençliklerin
İşlenmemiş toprağın
Çalışmamış makinenin
Ertelenmiş sevdaların
Aykırılığı gibi sende yoksun

Dicle’yi arıyorum
Yorgun ellerimden sadece acılar sunuyorum
Bir bilge gibi içime akıyor
Kendini anlatıyor bana dinliyorum
Hiç sormuyorum
Sadece kirlenmeden maviliklere akmak istediğimi söylüyorum

Dönüşü olmayan yolculuklara akıyoruz
Geçtiğimiz topraklardan
Hüznün, acının ve umudun sesini emiyorum
Girdaplarda şelalelerde nefesimi tutuyorum
Soluklanıyorum düz ovalarda
Meğerse serüvenmiş her yolculuk anlıyorum
Hüznüm hırçınlığım yalnızlığım ve umudum
Kirlenmeden maviye akıyorum
Ötesi… görmüyorum
Sen varsın maviliklerde