Bizdik Şiiri - Mahmut Özkoca

bizdik
henüz içimizde kin, nefret yoktu
yüzümüzde ne ıstırap ne umutsuzluk
izleri taşırdık..
kavgalar anlamsızdı
yolumuzun uzayan yerlerini gülerek geçerdik.
eskiyen pabuçlarımızla kayık yapardık
derelerde kurbağalar 'Batsın bu dünya' şarkısını söylerdi.
biz, ellerin ellere dokunmasını bilmedik.
dokunanların da kıymetini bilemedik.
bizdik,
bir uçtan bir uca
ülkemin topraklarının kutsallığına inanan
kutsallık uğruna her anını mutsuz umutlarla yaşayan
ya da yaşadığının sanrısıyla
kahramanlık masallarıyla uyutulan
uykularında kurtarıcı olan.
Kendini hiç kurtaramayan.
Yalnızlığı bile terk ederken
Yüreğindeki aşka tutunup evrene meydan okuyan
Bizdik..
Müstakil acılarla ayrı dünyalarda acı çeken.
Acılarla mutluluğu çiftleştiren
Ve onların garabet çocuğuna UMUT adını veren
Biz değil miydik.
Sokaklarda gerçeklerle yüzleşince şiire sarılan
Kelimelerle oynayıp çaresizliklerini mısralara saklayan
Bedenimize sığmayan ruhumuzun
aslında özgür olduğunu haykıran
yani müstakil acılarımızın içinde boğulurken
“ben zaten ölecektim” diye kendini avutan
Bizdik.
Daha çiçekli bahçelerin taşlı tozlu yollarında
Düşe kalka hayatın güzel olduğunu dinlerken
Kimse bize büyümenin kötü olduğunu söylemedi.
Bizi kandırdılar bir şekere, bir oyuncağa
“Gün gelir anlarsınız” dendiğinde
Her şey daha güzel olacak sanmıştık.
Okul sıralarında aşkı tattığımızda
“Her şeyin tadı böyle güzel mi” demiştik
Aşkın son lokması boğazımdan hiç geçmedi
Her şeyin tadı aşk gibiydi anladım.
Dünya artık ölümcül hasta
Yaşamda mucizeler yok
Çağ, sanal aşkların aşıkların çağı,
Biz değil miydik
Zeytin ağaçlarının altında
dudaklarımız birbirine değince fırtınayla savrulan
ve savruk duygularımızın içimizde kopan fırtınaları
durdurup gücüne güç katan.
Bizdik sen de biliyorsun, bizdik
Ben otuz yaş sendromunu henüz yenmişken
Bir de kırk çıktı başımıza.

Şimdi söyle
bir aşkı kurtarmak mı isterdin
yeni bir aşka koşmak mı?

İtiraf ediyorum
bizdik aşkı ararken
ve bir aşkı kurtarmak için savaşırken
her şeyini kaybeden..