Biz Ki Şiiri - Hatice Kırıkçı

Biz ki, yaşamı başka zamanlara ertelerken;
Olamadık sevinç müsveddeleriyle çırpınan kanadı kuşun,
Ve cesur bakan gözleri hiçbir kuşun..
Ne rengini alabildik ak pak kumrunun,
Ne sonsuzluğuna bulanabildik yuvasının..

/ Umutsuzluğun karanlık, amaçsız döngüsünde
yaşadık iradeli kararlarımızla(!) /

Lacivertliğine sonsuz asiliğini bürünen
Bir gecede bakabilmek hayata, bir turnanın gözüyle,
Uçabilmek sonsuzluğuna ne geçmiş tasası,
Ne gelecek kuşkusuyla…
Sonra varabilmek beklenen istasyon çatısına,
Vagonun alüminyum tavanlarına vururken gagalarını,
Aksedilen seste boğulabilmek adına…

Biz ki insandık, eşref-i mahlûkattık!
Kuş olmak dimağda absürt…
Biz beyazlığımıza siyahı bulamakla hükümlü,
güvercinler bütünüydük…
Kimimiz mazot lekesi,
Kimimiz fırın isi,
Kimi çamur,
Kimi mermi tozu…

/ Hangimiz cenneti hak edecek kadar beyazdır ki? /

Bir serçe gözyaşında, son demleri yaşarken,
hangimiz sonunun farkında? !

Xecé