Bitti Hikayemiz Şiiri - Hamit Atay

BİTTİ HİKAYEMİZ

Bitti hikayemiz…
Sessizce kapandı kapılar,
Kimse duymadı içimdeki çığlığı,
Bir ben kaldım,
Bir de senden kalan kırık kırık anılar.

Söyle şimdi,
Hangi rüzgâr aldı bizi birbirimizden?
Hangi söz incitti de böyle yarım kaldık?
İkimiz de susmayı öğrendik önce,
Sonra yan yana durup birbirimize yabancı olmayı.

Bitti hikayemiz…
Belki de çoktan bitmişti de
Biz sadece alışkanlığın gölgesinde ısınmaya çalışıyorduk.
Elini uzatsan tutacaktım,
Seslensen koşacaktım,
Ama sen içinden konuştun hep,
Ben duyamadım…

Şimdi yollar ayrıldı işte,
Bir taraf duman, bir taraf yangın,
Bir taraf benim yalnızlığım.
Kırgın değilim diyorum kendime,
Ama geceleri uykuyu değil,
Sende kalan son bakışını arıyorum.

Bitti hikayemiz…
Adını anınca içim acısa da,
Sana dair ne varsa yakmadım,
Silmedim, kırmadım, dağıtmadım,
Sadece kalbimin en derinine koydum;
Orası kimsenin ulaşamadığı bir yer.

Senin için sevdiğim şarkılar sustu,
Senden öğrendiğim gülüşler unuttu kendini.
Zaman geçiyor, evet…
Ama bazen bir sokak lambasında,
Bazen bir şarkı sözünde,
Bazen rüzgârın yüzüme vuruşunda
“Keşke başka türlü olsaydı” diyorum.

Bitti hikayemiz…
Ama bir gerçek var:
Bitmeyen tek şey,
İçimde senden kalan sessiz teşekkür.
Çünkü her yara büyütür insanı,
Her acı başka bir kapı açar,
Her bitiş yeni bir yol gösterir.

Şimdi gidiyorum…
Senin olmadığın bir hayata doğru,
Yavaş yavaş, ağır ağır…
Arkamda kapattığım o hikâyenin
Tozları uçuşurken,
Sadece şunu fısıldıyorum gecelere:

“Bazı hikâyeler biter,
Ama insan yine yazmaya devam eder…”

Hamit Atay