Birlikte öğrendik Şiiri - Ahmet Gürkan

Senin pencerende buğulu damlalar,
Benim içimde bitmek bilmeyen bir sızı.
Aynı ayın ışığı düşer odalarımıza,
Ama senin gördüğün parıltı,
benimki kapkara bir yazı.

​Mesafeler kısalır sanırsın her gece yarısı,
Oysa saniyeler, aramıza örülen yeni duvarlar.
Senin kentine bahar gelse ne fark eder?
Benim iklimimde hâlâ o keskin, o sessiz kar var.

​Bir nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzak,
İki farklı dünya, tek bir ortak keder...
Saatler yine aynı noktada durur da,
Yollarımız hep başka uçurumlara gider.

Ne senin yağmurun yıkar bu hasreti,
Ne benim yalnızlığım dindirir fırtınayı.
Aynı göğün altında, ayrı dünyalarda;
Öğrendik seninle, sessizce yok olmayı.

Ahmet Gürkan