Birlik Destanı Şiiri - Sadık Kocabaş

BİRLİK DESTANI :
Amasya bağrından kopup gelinen,
Bir vatan borcuyla yola düşülen,
Kardeşin kardeşe derman olduğu,
Bize birlik verir mert Çanakkale.

Biri Ali idi, biri de Osman,
Biri Alevi’dir, biri Sünni can,
Aynı safta durmak en büyük iman,
Nifakı kökünden kurut Çanakkale.

Bıyık terlemeden vatan dendi mi?
Kafkas’ta, Balkan’da ateş söndü mü?
Yiğitlerin yüzü Hakk’a döndü mü?
Ölümü öldüren yurt Çanakkale.

Karşımızda devler, çelikten gemi,
Kusarken üstüme dumanı, kemi,
İman dolu göğsün sarsılmaz demi,
Düşmana geçilmez sert Çanakkale.

Atın pisliğinden arpa seçerken,
Açlığın elinden zehir içerken,
Bir parça tainle serden geçerken,
Dertliyi sağaltan dert Çanakkale
.
Yaralarımızı biz kendimiz sardık,
Zalimin zulmüne göğsümüz gerdik,
Toprağın altına yan yana girdik,
Gönülde birliğe kanıt Çanakkale.

Mustafa Kemal’le Sakarya doldu,
Dumlupınar zafer yolumuz oldu,
Ayrılık güdenin beti de soldu,
Haini savuran bulut Çanakkale.

Evlatlar, torunlar sözümüz tutun,
Gardaşlık tadını gönülde satın,
Vasiyet eyledi o eski metin;
Kalemsiz Şair 'e yanıt Çanakkale.