Akşamsı bir yalnızlık bulaşıyor camlara.
Hayır!!
Sen onu camlara sürüyorsun diye değil gözlerinle…
Ellerine bulaşan hüznü sıvadığından değil camlara.
Bir hatayı affetmek tüm hatalara sebeptir diye…
Bir yanlışı görmezden gelip camlara sıvar gibi ,
de değil asla !
Dur açma !
Kalbin camdan kapısını.
Sen camı açınca,
hava gibi dolmaz içeri hüzünler..
Başa oturmayan sevgiler gibi,
kalbini açtığında..
Nasıl ki çıkmıyorsa yanlışlar dışarıya,
Sen o camı açtığında..
Onu elime dolayacağım,
O hayat denen iki büklüm o korkak yılışığı..
ama değil ulu orta.
Ve hatalarını bilmeyen her cüce gibi göstereceğim ona devler aynasında.
İbrahim’in kırık putlarının ellerini..
Camları kapa.
Kayıt Tarihi : 4.2.2026 21:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!