Biri Var Şiiri - Baki Ortak

Öyle biri var ki,
adını anmasam da geceler tanır onu,
suskunluğumdan bilir,
kalbimin hangi saatlerde kanadığını.

Ne özlemekten yoruldum,
çünkü özlemek ona yakışıyor,
ne sevmekten yoruldum,
çünkü sevda onda dinleniyor.

Zaman,
bir gölgenin peşinden sürüklenen yaprak gibi
beni ondan ona savurdu.
Gittikçe büyüyen bir sır oldu içimde,
herkeslere değil,
yalnızca kalbime emanet.

Biri var…
Kalabalıkların içinden geçerken
gözlerimi yere eğdiren,
bir bakış ihtimaliyle
dünyayı susturan.

Adını sakladım,
çünkü her isim kirlenir dillerde,
ama onun adı
yalnızca yüreğimde temiz kaldı.

Sordular,
“Bu kadar suskunluk neden?”
Cevap vermedim.
Bazı sevdalar anlatılmaz,
yaşanır;

bazıları da yaşanmaz,
taşınır.
Ben onu
duaya katmadım kimse görmesin diye,
ama her duamda o vardı.
Bir eksik hece gibi
dizelerimin arasında dolaştı.

Gittiğim her yol
ona çıkmıyordu belki,
ama ondan geçiyordu içim.
Bir yangın gibi değil,
kor gibi…
Sessiz ama yakıcı.

Ne vazgeçebildim,
ne sahip olabildim.
İki arada bir yerde
sevdanın en ağır yerinde kaldım.

Ve bilirim,
bazı aşklar sonla değil,
sabırla ölçülür.
Bazıları kavuşmak için değil,
insanı insan yapan yerinde kalmak içindir.

İşte bu yüzden
söylemedim adını,
sır gibi sakladım onu
herkeslerden.

Bu şiir tanık olsun diye yazıldı,
itiraf değil,
emanet bu.

Ve sonuna gelince bilinmeli:
Bu sevdanın yükünü
bir kul gibi taşıyan,
aşkı söze değil,
yüreğe yazan
Kul Ortak…

KUL ORTAK