Bir avuç toprak susturdu adını,
Bir sela böldü göğü ikiye.
Dün dediğimiz dünya
Bugün cebimde buruşmuş bir mendil gibi
Islak ve anlamsız.
Gidişin aceleydi,
Ben cümlemi bitiremedim.
Ardından kalan sessizlik
Evden daha kalabalık şimdi.
Fotoğraflar konuşuyor sen susunca,
Duvarlar yüzüme bakmıyor.
Saatler aynı yerde duruyor
Ama zaman, seninle birlikte gömüldü.
Hasret dediğin şey
Birine seslenip
Cevap gelmeyeceğini bile bile
Israrla beklemekmiş.
Geceleri kalbim nöbet tutuyor,
Adını anınca sızlıyor şehir.
Yağmur yağıyor mesela
Ben ıslanıyorum
Sen toprakta üşüyorsun.
Şimdi ne yolun var önümde
Ne sonun.
Sadece eksik bir cümleyim ben
Senin yokluğuna eklenmiş.
Eğer bir gün duyarsan beni
Toprağın derin sessizliğinden,
Bil ki hâlâ bekliyorum.
Zaman geçti sanıyorlar,
Oysa hiçbir şey ilerlemedi.
Adın dilimde bir yara,
Kalbimde kapanmayan bir mezar.
Gidişinle eksildi dünya,
Geriye sadece susmak kaldı.
Duvarlar yüzüme bakmıyor artık,
Saatler seni göstermiyor.
Bir avuç toprak düştü üstüne,
Bir sela bölündü göğe,
Bir Fatiha titredi dudaklarımda.
Ve ben
Bu dünyada
Senden sonra
Hâlâ yaşıyor gibi yapan
Biraz nefes,
Çokça yokluğum.
Kayıt Tarihi : 10.2.2026 09:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
06.02.2023 / 04:17 Bu bir veda değil, bir eksilme. Bu şiiri yazarken masamda bir hikâye değil, bir enkaz vardı. Bir arkadaşımın 6 Şubat depreminde yaşadığı ayrılığı dinledim. Bir gecede yarım kalan cümleleri, vedası olmayan gidişleri, toprağa aceleyle bırakılan isimleri anlattı bana. Dinlerken fark ettim, anlatılan onun hikâyesi gibi görünse de acı tanıdıktı. Hepimizin kalbine dokunan, ortak bir sessizlikti bu. “Bir avuç toprak, bir sela, bir Fatiha” dediği yerde sesi titredi. Benim kelimelerim orada başladı. Bu şiir bir kaybı anlatmıyor sadece, geride kalanın hâlini anlatıyor. Yaşıyor gibi yapmayı, nefesi saymayı, zaman ilerliyormuş gibi davranmayı… 6 Şubat’ta gidenlerin ardından kalan o derin boşluğa yazıldı bu dizeler. Bir mezarın başında değil, bir insanın içinde duran yokluğa. “Biraz Nefes, Çokça Yokluk” işte bu yüzden sadece bir şiir değil; dinlediğim bir ayrılığın, içimde sessizce çöken bir ağırlığın kaleme dökülmüş hâli.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!