Bıraktın gittin Şiiri - Fatih Pınarbaşı

Gözlerindi huzur, elindi şifa
Ellerini benden çektin de gittin
Sevmiş olsan böyle etmezdin cefa
Gözlerime son kez baktın da gittin

Ben seni sevmeye doyamaz iken
Yerine kimseyi koyamaz iken
Senin gibi sana kıyamaz iken
Su gibi elimden aktın da gittin

Sevmeyen gidermiş tutulmaz zorla
Harlayıp yüreği bıraktın korla
Sevda'nın ateşi söner mi karla
Yüreğimi böyle yaktın da gittin

Gözlerim bir başka yanda değildi
Ruh bedenden gitti, canda değildi
Kalbim ellerinde ben de değildi
Giderken kalbimi söktün de gittin

Durgundun, suskundun gayet de sakin
Kıyamaz, kıramaz diyordum lakin
Zarar gelmez dedim, amma velakin
Sırtıma kurşunu sıktın da gittin

Anlamsız bir telaş vardı yüzünde
Titreyen sesinde, o son sözünde
Hazırda beklermiş, sanki gözünde
Yalandan birkaç yaş döktün de gittin

Senin yokluğunu kaldırmaz bünyem
Sandım ki seninle yazıldı künyem
Sen benim herşeyim, sen benim dünyam
Dünyayı başıma yıktın da gittin

Yürekte sönmeyen harlanan kor’dun
Bir yandan okşadın, bir yandan vurdun
Hem yaramdın benim; hem bana yâr’dın
Kim bilir belki de bıktın da gittin
Beni böyle b(s)ensiz bıraktın gittin