İçimden geldiği gibi sevdim seni,
bir rüzgârın savurduğu yaprak kadar doğal,
bir çocuğun gülüşü kadar hesapsız…
Ne sakladım, ne çoğalttım;
kalbim neyi söylediyse
onu bıraktım yollarına.
Adını sessiz yazdım, duyulmasın…
Bir duvarın gölgesine,
bir gece yarısının nefesine,
kimsenin görmediği bir yere kazıdım seni.
Açsam içimi, sen çıkacaksın—
korktum, dünya öğrenmesin.
Sevdam gizli bir ırmak gibi akıyor,
adı yok, sesi yok…
ama senin olduğun her yere
usulca varıyor.
Ben senden yana kurdum bütün cümleleri.
Bir harfin eksilse, içimden bir parça düşerdi;
sen tamken ben de tamdım,
şimdi her hecem yarım kalıyor.
İster at, ister sakla…
Ben bu sevgiyi kimseye göstermedim,
kırılmasın diye avuç içimde taşıdım.
Dünya bilmesin, rüzgâr duymasın istedim,
çünkü adını andığım her an
yüreğim yeniden doğuyor.
Kayıt Tarihi : 13.2.2026 13:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!