Bıraksan Şiiri - Emsile Sultan Bayrak

İçimde fırtınalar koparken,
 gün geceden kaçarken,
 sevdiklerime mezar yaklaşırken,
 hayaller deste deste banknotlara satılırken;
 ben yeraltına inen sarnıçlarda
 su ararken,
 "medet ya Rab" diye sayıklarken,
Dünya dönerken,
 sular akar,
 akan sulara kasideler yazılırken;
 eşkten gönüldeki odlara su serpilirken,
 kuru bir boğaza su akıtılırken,
 yapılırken, edilirken,
 belki doğar, belki ölürken,
 verilen sözlerden cayılırken,
 sırat geçilmeye çalışılırken;
hayatı yaşamak için doğarken,
 doğduğun dünyaya can verirken,
 sahi tüm bunlar olurken,
 bir gece yarısında,
 ikiye kırk kala,
 dünyanın manasız olduğunu söylesem sana,
 inanır mısın bana?
Bıraksan işlerini…
 duydum geçenlerde bir genç gitmiş dağlara.
 Şehri terk etmek bu ara,
 yalılarda bile moda.
Sen de bırakır mısın,
 edebi bıraktığın gibi parayı;
 hayâdan vazgeçtiğin gibi
 vazgeçer misin makamdan, mevkiden?
Ne olur, sana da demiyiversinler
 "Bayanlar, beyler…"
 Bir masan olmasa olmaz mı,
 üzerinde adın yazılı camdan plakan,
 dolma kalemin,
 imza için önünde dosyalar…
Bıraksan dünyayı,
 belki dünyaların olur.
 Ne belli dünyanın tek olduğu?
Sen gözünde büyütmüşsün,
 sinek bile kanat açmaz bu yere.
 Gel, bırak şu dünyayı;
 malı, mevkiyi,
 belki de kendini.
Tekrar doğacağın bir yere,
 gidelim birlikte.