Bırakmadın Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Dost dedim de düşman çıktın,
Gülecek yüz bırakmadın;
Can evime ateş yaktın,
Sönecek köz bırakmadın.

Hak dedim, sen mala taptın,
Nefse uydun, yoldan saptın;
Bir ömürlük hesap yaptın,
Görecek göz bırakmadın.

Kışa döndü bütün yazım,
Dertle arttı hep niyazım;
Sana vardı her avazım,
Çalacak saz bırakmadın.

Mal da yalan, şan da yalan,
Hile ile hep kurulan;
Hak yolu da oldu talan,
Basacak iz bırakmadın.

Bir selamın derde çare,
Gönlüm oldu pare pare;
Vefa umdum, ben biçare,
Çekecek naz bırakmadın.

Ben incindim, kin tutmadım,
Doğru yolu unutmadım;
Ağır yükü hiç atmadım,
Çökecek diz bırakmadın.

Kader yazmış, çektik bunu,
Kimse bilmez kulun sonu;
Dünya dedin, aldın onu,
Tadacak tuz bırakmadın.

Gün gelir de perde iner,
Yiğit gider, devran döner;
Mahşer olur, sesler diner,
Diyecek söz bırakmadın.