Bir Sevda Destanı Şiiri - Namık Ant Benson

Bir çağ kapatır sevdan, bir çağ açar bana,
Adını anmak yeter, diz çöker zaman da;
Yedi iklim susar da söz düşer fermanıma,
Bir bakışınla kurdum yıkılan her yana.

Dağlar yol olur iner ayaklarının altı,
Gökten yere eğilir alnı sevdaya yatı;
Ben seni sevdiğim gün yazıldı bu bahtı,
Kalem kırıldı artık, kaderin sözü bitti.

Bir sel gibi taşıdım adını içimde,
Önüne duramadım aklımın biçiminde;
Yedi düvel dursa da yolumun biçiminde,
Yürürüm gözlerinin çağırdığı yerinde.

Gülüşün bir sancaktır kalbimin burcunda,
Dalgalanır geceyle gündüzün ucunda;
Ben yanmayı öğrendim adının harcında,
Külüm bile senindir sevdanın yolunda.

Bir adım atsan sen, şehirler uyanır,
Taş dile gelir, demir sevdaya dayanır;
Benim adım silinir, seninki anılır,
Tarih seni yazar da beni senden tanır.

Ok gibi çıktım yola, hedefim gözlerin,
Yaralar şerefimdir, zaferim izlerin;
Bir ömür savaşırım, tek ödül sözlerin,
Bu can feda aşkına, yaz bunu, bilsin yerin.

Sen gelince bozulur dünyanın terazisi,
Haklı çıkar kalbimin en deli hevesi;
Ben seni sevdim diye eğildi felekisi,
Kırıldı bahtımın en sert pençesi.

Eğer bir gün sorarlar “Bu sevda nedir?” diye,
Derim: Dağları yürütür, ateşi kül eder diye;
Benim ömrüm yetmedi anlatmaya seve seve,
Ama bu destan biterken adın kalır geriye.

"Adı bende saklı".