Bir Pazarın Anatomisi Şiiri - Mustafa Alp

pazar sabahı alarm çalar, kimse aldırmaz,
telefon susar, vicdan bağırır. kalk da biraz.
yorgan sarar boynumu, bırakmam kolay mı,
haftanın yorgunluğu çökmüş, kalkmak olay mı?

anne mutfakta tıkır tıkır başlar işe,
uyanın artık. diye seslenir her köşe.
baba koltukta gazete, çay elinde,
dünya umrunda değil, maç var mı derdinde.

çocuklar rüyada hala, çizgi film peşinde,
kahraman olmuşlar, uçuyorlar düşünde.
ama anne bağırınca biter bütün rüya,
bir anda düşerler hayattan mutfağın yoluna.

kahvaltı sofrası kurulur, masa bayram,
zeytin peynir, bal kaymak, çörek, sucuk, salam.
herkes bir saldırır, sanki aç kalmış yıllarca,
beş dakikada silinir masa baştan aşağıca.

çay bardakları dizilir, sohbet başlar,
konu döner dolaşır, yine zamdan açar.
her şeye zam gelmiş, der dayı sinirle,
ama tabağı doldurur üçüncü kez keyifle.

kimi bugün spora başlıyorum der ciddiyetle,
sonra kanepeye uzanır büyük bir hürmetle.
kimi diyet yapacağım diye söz verir,
ama börek görünce bütün planı devirir.

pazar demek tembellik, miskinlik, keyif,
bir koltuk bir de battaniye, tamamdır tarif.
televizyon kumandası el değiştirir,
evde ufak bir iktidar savaşı baş gösterir.

belgesel aç, der biri, maç var der öteki,
çizgi film ister çocuk, dizi ister emekli.
en sonunda biri pes eder,
kumanda evin en küçüğüne teslim edilir.

öğle olur, karnı acıkan yine mutfağa,
buzdolabı açılır, bakılır sağına sola.
yiyecek yok denir ama dolap doludur,
sadece canın istediği orada yoktur.

ikindi vakti çay demlenir, kek fırından çıkar,
bir dilim diye başlanır, tepsi yarılanır.
son parça denir ama üç kez tekrarlanır,
pazar günü irade askıya alınır.

akşam olur, pazartesi korkusu çöker,
herkes yarınki alarmı düşünür ürpererek.
ama yine de koltuktan kalkılmaz kolay,
çünkü pazar tembelliği bir başka olay.

gece olur, yatakta pişmanlık başlar,
yarın erken kalkacağım diye sözler verilir tekrar.
ama bilir herkes, bu yemin yalan,
çünkü sabah alarm çalar.
ve döngü baştan başlar.