Bir mendil düştü bu gece masanın kenarına,
sanki yıllardır saklanan bir duygunun sessiz tanığı gibi.
Kumaşına sinmiş eski bir hatıra vardı,
dokununca bile içi titreyen bir hikâye taşıyordu.
Rüzgâr hafifçe kıpırdattı ucunu,
sanki biri elinden bırakmış da geri dönememiş gibi.
Bir mendil bazen gözyaşını siler,
bazen de silinemeyen acının kendisi olur.
Karanlık çöktükçe odanın içine,
o küçük beyaz parça daha da belirginleşti.
Bir eşyanın bu kadar şey anlatması tuhaf,
ama bazı sessizlikler kelimelerden daha yüksek konuşur.
Ve o an anladın ki,
bir mendil sadece mendil değildir,
bazen bir veda, bazen bir sitem,
bazen de içte saklanan yükün sessiz bir işaretidir.
HİKMET GÜNER
17/03/2021
Kayıt Tarihi : 3.06.2026 22:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!