Bir Katık Güneş Şiiri - Diren Demircan

Yosuna bakar gibi gözü, beyaz benekli kahve
Hangi yeşiller ödünç alındı
yahut çalındı ferden?

hangi karakola dalındı
hangi tezkere varken?

Bir hüzün tıngırtısıdır bu çalan
deniz öksüzce vururken kayalara
ve yetimce sıçrarken şehrin düz ayak caddesine deniz
duyulamaz frekansların silüetleri dağılır
kol bacak kafa göz ağız dolusu kan
Benim tramvaydan anladığım bu değil
Çekip gitmek varken
çekip gidememekten anladığım da...

Çok şükredilir yukarı mahallelerde
sabaha karşılar
Dağ esintisi o dur!
Çok ölünür yalnız başına her yerde
Kalabalıklar iyi bilirdik desin diye
Kalabalıkların işi budur!

Zengin komşuların yeni gelinleriyse
ölmeden görülesi beşer ülkelerini yatırırlar masaya
kıtaları paylaşıp...

Ben yaşamaktan pek bi şey anlamadım
yosuna bakar gibi gözüm
beyaz benekli kahve

gökte unutulmuşken
bir katık güneş