Bir hikaye bir şiir Şiiri - İlyas Gültekin

HİKAYE;
Gece yine herkes için sıradan bir zamandı… ama onun için değil.
Saat 02:20'ydi. Telefon ekranı karanlık, oda sessizdi. Bir zamanlar “iyi geceler” mesajlarıyla dolan o ekran artık hiçbir şey söylemiyordu. Oysa alışkanlıklar kolay ölmez… insan bazen gelmeyeceğini bildiği bir mesajı bile bekler.
Pencereyi açtı. Soğuk hava yüzüne vurdu ama içindeki ağırlığı hafifletemedi. Çünkü mesele hava değildi… mesele, yarım kalan bir şeydi. Söylenmemiş cümleler, tutulmamış sözler, “keşke”lerle dolu bir hikâye…
En çok da şuna takılıyordu:
“Biz gerçekten bittiğimiz için mi ayrıldık… yoksa konuşmayı bıraktığımız için mi?”
O gece bir şey fark etti…
Bazı insanlar hayatından gitmez aslında, sadece içindeki yerleri değişir. Ve bazı duygular vardır… adı konmaz ama izi hiç silinmez.
Masaya oturdu. Kalemi eline aldı.
Ve içinden geçenleri ilk defa susturmak yerine yazmaya karar verdi…

ŞİİR
Gece yine çöktü içime,
Saatler sustu, ben konuşamadım.
Bir sen eksiktin bu karanlıkta,
Bir de sana söyleyemediklerim…
Adını anmadım mesela,
Ama her cümlem sana çıktı.
Unuttum dedim kendime,
Ama kalbim o yalana alışamadı.
Biz ne zaman kaybolduk biliyor musun?
Kavga ettiğimiz gün değil…
Susmayı seçtiğimiz an bitti her şey,
Ve ben en çok o sessizliğe yenildim.
Şimdi ne sen varsın yanımda,
Ne de eskisi gibi ben…
Bir tek bu gece biliyor içimi,
Bir de yazdığım bu cümleler.
Eğer bir gün okursan beni,
Bil ki hâlâ aynı yerdeyim…
Gitmedim aslında hiçbir yere,
Sadece sana gelmekten vazgeçtim.
Ama bu vazgeçiş öyle kolay olmadı,
Her adımımda biraz daha eksildim.
Senden değil belki, ama
Sana kurduğum hayallerden vazgeçtim.
Birlikte kurduğumuz o yarınlar vardı ya,
Hani “bir gün” diye başlayan cümleler…
İşte en çok onlar yarım kaldı,
En çok onlar içimde büyüdü gecelerce.
Bir şarkı çalıyor bazen,
Sanki bizi anlatıyor gibi…
Gözlerimi kapatıyorum,
Ama hatıralar susmuyor ki.
Seninle konuşur gibi oluyorum içimden,
Cevap vermesen de devam ediyorum.
Çünkü bazı vedalar var,
İnsan tek başına yapmak zorunda kalıyor.
Sana kızdım, evet…
Ama en çok kendime kırıldım.
Bu kadar inanmak, bu kadar bağlanmak…
Belki de en büyük yanlışımdı.
Yine de silmedim seni içimden,
Silmek değil bu, sadece susturmak…
Çünkü bazı insanlar unutulmaz,
Sadece daha az can yakar zamanla.
Şimdi biri “iyi misin?” diye sorsa,
Gülümserim… “iyiyim” derim.
Kim anlar ki zaten içimdeki o boşluğu,
Kim bilir ki geceleri nasıl bölündüğümü?
Ama öğreniyorum işte…
Sensiz de nefes almayı,
Sensiz de yürümeyi bu hayatın içinde,
Ve sensiz de güçlü durmayı.
Belki bir gün karşılaşırız,
Hiçbir şey olmamış gibi bakarız birbirimize…
Ama ikimiz de biliriz aslında,
Bir zamanlar dünyamız olan şeyi.
Ve ben o gün…
Ne sana koşarım, ne de kaçarım.
Sadece içimden bir cümle geçer:
“Biz, gerçekten vardık…”
Şimdi gece yine benimle,
Sessizlik en sadık dostum gibi…
Ve ben ilk defa kabulleniyorum;
Bazı hikâyeler mutlu bitmez,
Ama yine de anlatmaya değerdir.
Ve eğer bir gün yeniden başlarsam,
Bu defa eksik bırakmam kendimi…
Severim belki yine,
Ama bu kez…
Kendimi kaybetmeden.
Ama şunu da öğrendim artık…
İnsan herkesi affedebiliyor zamanla,
Kırgınlıklar geçiyor, yaralar kabuk bağlıyor…
Ama bir tek şeyi affedemiyor:
Kendi kendine sustuğu anları.
Ben seni kaybetmedim aslında…
Ben, sana rağmen konuşamadığım o “beni” kaybettim.
Ve ne acıdır biliyor musun?
İnsan birini unutmayı öğreniyor…
Ama
kendini kaybettiği yeri
asla unutamıyor.

“Bazı hikâyeler bittiği için değil… içimizde hâlâ sustuğu için yarım kalır.”