Bir Hiç Olmak Şiiri - Erdin Şallıel

Ya Rab…
Sen buyuruyorsun ya;
“Ben kuluma,
ondan da yakınım.”
Ben bu söze sığınıyorum.
Ayakta kalışım da,
yoruluşum da
Senin bilgindedir.
Yol uzun…
Kalp aceleci…
İnsan çabuk yoruluyor.
Adını ananlar çoğalıyor,
sözler birbirine çarpıyor,
hakikat yaralanıyor.
Yol sandığımız şey
bazen sadece kalabalık oluyor.
Beni gürültüden koru Ya Rab.
Kelimelerin karmaşasına değil,
kalbimin sessizliğinde
Sana ulaştır.
Anlatılanlara değil,
yaşatılan hakikate tutundur beni.
Beni Sana yaklaştıran ne varsa artır.
Senden uzaklaştıran ne varsa
usulca eksilt.
Kalbimde bir boşluk kalacaksa
yalnız Sana kalsın.
Bana Senden daha yakın
hiçbir bağ kurdurma.
Ne bir sevgi,
ne bir insan,
ne bir söz…
Hiçbiri Senin önüne geçmesin.
Yanılırsam
beni kendime değil,
yeniden Sana döndür.
Ama şimdi susuyorum.
Çünkü anlıyorum ki —
Sana uzaklığım
mesafeden değil,
niyetten.
Dilimin “Ya Rab” dediği yerde
kalbim hâlâ kendini merkeze koyuyor.
Secdeye kapanırken bile
içimde doğrulamayan bir ben var.
Seni aradığımı sanırken
en çok kendimi savundum.
Teslim oldum derken
en çok nefsimi korudum.
Ve hakikat acıdır:
Beni Senden uzaklaştıran
ne kalabalıklar,
ne yollar,
ne sevgiler…
Benim.
İçimdeki
o bitmeyen ben.
Anladım ki Ya Rab —
Sana varmak için
benden geriye
hiçbir şey kalmamalıymış.
Adımı, sesimi, gölgemi…
kendime dair bildiğim her şeyi
usulca söndürmeliyim.
Çünkü vuslat,
var olmakla değil —
hiçliğe ermeyle mümkünmüş.
Bir hiç olmak…
ama Sana ait bir hiç.