Bir Harf Kadar Aşk Şiiri - Can Elıf

Çok sevdim.
Bir denizin ayı sevmesi gibi —
dokunmadan,
çekilerek,
ama her gece yeniden ona dönerek.

Aşk dedim buna.
Yanmak sandım önce.
Oysa aşk, ateş değilmiş sadece;
külün içinden filiz veren sabırmış.

Sen kıyıydın,
ben dalga.
Her çarpışta biraz dağıldım
ama her dönüşte
kendimi yeniden topladım.

Bir kış geçti içimden,
baharımı üşüttün.
Yine de çiçek açtım.
Çünkü aşk,
çiçeğin mevsime inat açmasıdır bazen.

İyi niyetimden vuruldum belki,
ama aşk hesap tutmaz.
Aşk, teraziyi kırar.
Ya bütündür
ya hiç.

Ben senin yanında
Elif’tim —
ince, sade, dimdik.
Bir harf kadar yalnız
ama bir kelimeye başlangıç olacak kadar cesur.

Eksildiğimi sandığım yerlerde
aslında derinleşmişim.
Aşk insanı küçültmez;
ya büyütür
ya da gerçeğini gösterir.

Şimdi dönüp bakınca
yanmış bir kadın görmüyorum.
Sevmiş bir kadın görüyorum.
Ve sevmek,
yenilmek değildir.

Aşk beni yakmadı.
Aşk beni yazdı.

Ben artık
yanan değilim.
Sevdiğiyle büyüyenim.

Ve eğer bir gün yine seversem,
korkmadan,
ama kendimden vazgeçmeden severim.

Çünkü aşk
iki kişiyle olur,
ama insan önce
kendine sadık kalır.

Ben Elif’im.
Aşkın içinde bile
dik duran.

Aşk sende üç hece tek kelimeydi,
değil mi?
Söylesene: üç hece, tek kelime… aşkın.

2021’de yaktığın Elifin miydi?