Bir Gün Anlarsınn Şiiri - Hamit Atay

Bir Gün Anlarsın

Bir gün,
Suskunluğumun ne kadar derin olduğunu anlayacaksın.
Çünkü sözlerim sana ulaşmazken,
Gözlerimde fırtınalar kopuyordu aslında.
Bir gün,
Gülüşlerimin ardındaki acıyı göreceksin.
Sen kahkaha sandın,
Oysa ben yıkıntılar arasından
Kırıntı topluyordum ayakta kalmak için.
Bir gün,
Gidişinin nasıl parçaladığını öğreneceksin beni.
Kapılar sessiz kapanmaz,
İçeride bir kalp kırılıyorsa eğer.
Ve ben o gün,
Kırık camların üzerinde yürüyordum çıplak ayakla.
Bir gün,
Değerin neydi diye soracaksın kendine.
O vakit hatırlayacaksın,
Sana uzanan ellerimi tutmadığını.
Ve tutamadığın o ellerin
Şimdi ne kadar uzak olduğunu.
Bir gün,
Sevgiyle susmanın da bir isyan olduğunu fark edeceksin.
Ben bağırmadım, kavga etmedim,
Çünkü sustuğum her an
Kendimle savaş veriyordum gizlice.
Ve bir gün,
Karanlık çöktüğünde yalnız kalacaksın.
O zaman anlayacaksın,
Yalnızlığın ne demek olduğunu.
Bir telefon çalmazsa,
Bir kapı vurulmazsa,
Bir omuz bulunmazsa yanında…
O an, işte o an
Beni anlayacaksın.
Ama çok geç olacak,
Çünkü ben çoktan alışmış olacağım
Sensizliğin soğuk aynalarına.
Ve yorgun kalbimin izlerini
Artık kimse silemeyecek.
Bir gün anlarsın…
Ama işte,
O gün beni bulamayacaksın
Hamit Atay