Bir Gün Şiiri - Emsile Sultan Bayrak

Gece vakti, bir namaz vakti,
 açtı elini, istedi de istedi:
 Ya Şâfi, ya Basar.
Yıldızlarda huriler oynar,
 denizler mürekkep olsa neye yarar,
 benim kalbimde dünyalık hevesler oynar.
Gün ağdı, gece kaçtı,
 İbrahim değilim ki anlayayım Yaratan'ı;
 ateşlere atılırım da
 gül bahçesine düşmek
 benden uzaklara kaçtı.
Öğle oldu, güneş tepede,
 yanar o vakit tarladaki köle.
 Hristiyanlık biraz ötede,
 kilisenin dilinde
 çuval çuval cennetler
 satılır pederlerin eliyle.
Boğanın boynuzunda dünya,
 destan da değil ki o sıralar;
 kahvaltı tepsisinde
 dünya dümdüz o zamanlar.
Maskeli hastalıklar, kılıçlı yaralar,
 gözlerinden millî,
 Alparslan'dan öç alanlar,
 dergâhların harcına karışmış Haçlılar,
 İbnü'l Arabîler,
 Arap ellerinde hacılar.
İznik'te konsillerde gizli odalar,
 Çinlilerden kaçtı bizim kitabeli kâtipler;
 ne Orhunlar
 ne Nilüferli Orhanlar,
 dalga dalga gelen Muratlarda
 Fatihler yatarlar.
İkindi de kahve içti bizimki,
 Kerem'in çinilerinde Şirin'in yüzü gizli.
 Tan yeli,
 yel değirmeninden rüzgârlar geçti.
Köylü kızların buğdayı
 un diye aktı,
 odlarda yekler pişti.
Akşamın sefası
 topaçlarda ezildi.
 Gün geçti,
 güneş geçti,
 akşam geldi.
Evlerde lambalardan
 yağlar akar şimdi.
 Kıyametin öncesi
 kıldı namazı,
 üçü farzdı.
Camı kırık vitrinde,
 çeyizlik fincanın içinde
 geçmişi içti gizlice.
Lambanın yağı bitmiş,
 mumun dibi karanlık;
 atalar doğru demiş.
Açtı elini,
 ışık dalgalandı,
 dedi: Ya Şâfi,
 ruhumun tozu geçer mi?
Bir oda sığmış bir eve,
 bir evde birkaç hane.
 Naftalin kokar divanlar,
 sözü geçmiş divanlarda
 bağdaş kuranlar