Bir Gün Şiiri - İbrahim Uludağ

BİR GÜN
İnsan gafilane yaşar giderken
Zaman zaman haddi aşar giderken
Günâhtan günaha koşar giderken
Camiden bir sala yayılır bir gün

Evlad-ü iyali varsa bir ara
Açılır sinede derince yara
Dökülür ciğerden söz dudaklara
Ağıt ağıt olur duyulur bir gün

Kazanlar yakılır suları ılır
Gassallar yetişir vazife alır
Tenesire engel bir onlar kalır
Üstünden elbise soyulur bir gün

Hazırdır kefeni ve de tabutu
Dökülür üstüne ısıtılan su
Belki ilk, belki de son gusüldür bu
Döndüre döndüre yuyulur bir gün

Sarılır kefene konur tabuta
Dört adam uzanır dört koldan tuta
Binmiştir nihayet tahtadan ata
Varıp musallaya koyulur bir gün

Dostları dizilir saf saf önünde
Bakışlar yerlerde kıble yönünde
Namazı niyetle keder gününde
Cümleten imama uyulur bir gün

O daha gelmeden mekanı hazır
Biri toprak atar birisi kazır
Sağ yanı üstüne kıbleye nazır
Zemin sinesine oyulur bir gün

İki kişi tutar indirir yere
Emanet verilir sanki makbere
Üstünde dizili durmak üzere
Sıra sıra tahta kayılır bir gün

Kuranlar okunur kürek atılır
Herkes sıra sıra buna katılır
En son iki uca tahta çatılır
Orası mekanı sayılır bir gün

Seyreder o ana dek naaşını
Tanımaz kabrini mezar taşını
Ta ki doğrulurken birden başını
Tahtaya vurunca ayılır bir gün
02.09.2024