Seni beklerken bulduğum yalnızlığı sevmeyi öğretti bana özlemin,
Varlığının müjdecisi oldu hayallerimde doğan güneş,
Oysa ki gecenin karanlığı gibi yakıcıydı yokluğun,
Ama umudun halkasını taktığımda boynuma,
Hep sana mahkum oluyordum,
Seni arıyordum en derin iç çekişlerde.
Yüzünü çizerken sigaramın dumanı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta