Vücudum un her zerresi, çarmıha gerili.
Sensizliği, kabullendiğimi,
Kara toprak kabullenmedi.
Bunu adı,
Kader değildi.
Kim,
Kime ne diyebildi?
Hayretlerimizi,
Ağlayan gözlerimizin
İçine
Oymak bile
Gideremedi.
Sensizliği,
Anlatmak
Asla
Mümkün değil.
Oysa
Bunca daracık sokakta sıkışıp kalmak yerine,
Koşmak bir ovanın,
Sonsuz boşluğunda…
Nice harmanlar ortasında
Bir,
Buğday tanesi olma uğruna,
Neler verilmez
Ah…
Bir el
Kurşun sıksa
Alnım ortasına.
Kayıt Tarihi : 29.11.2011 09:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!