Bir Dua Kadar Yakın Şiiri - Mustafa Alp

bir dua yükselir gecenin içinden,
sessizliğin koynunda titreyen bir nefes gibi,
şifa ister rahman’dan gönül derinden,
yaralı bir serçe misali göğe çevrilmiş yüzüm.

adını andım,
yıldızlar ürperdi gecenin alnında,
kelimeler döküldü avuçlarımdan
bir bir yerinden kopmuş yapraklar gibi.
her hece biraz hasret,
her susuş biraz sitem oldu.

geceler seni yorduğunda
bilirim, omuzların ağırlaşır karanlıkla.
elim uzanmaz yarana,
mesafeler örer aramıza ince duvarlar.
ama bil ki yalnız değilsin,
bir dua kadar yakınım sana,
gözle görülmez,
kalple hissedilir bir iz gibi.

sözüm kar etmez belki,
rüzgara karışır tesellilerim,
fakat dualarım başucunda
bir kandil gibi sabaha dek yanar.
adını fısıldarım gecenin en derin yerine,
rahmet iner belki yorgun yüreğine.

bir yağmur olurum usulca,
içindeki yangına serinlik taşırım.
bir sabah olurum,
perdeni aralayan ilk ışık gibi
umudu düşürürüm gözlerine.

kırıldığında hayat,
cam parçaları gibi dağıldığında hayallerin,
toplayamasam da ellerimle,
toplarım rabbime sığınan niyazımla.
çünkü bazı yaralar
insan eliyle değil,
rahmetle sarılır.

eğer bir gün
içinde fırtınalar koparsa,
bil ki aynı göğe bakıyorum ben de,
aynı yıldızın altında
adını taşıyan bir dua var dudaklarımda.

ve eğer bir gün
yorulursan yaşamaktan,
unutma.
bir kalp var senin için çarpan,
bir secde var adını taşıyan,
bir umut var seni sabaha emanet eden.

bir dua yükselir yine gecenin içinden,
şifa ister rahman’dan gönül derinden.
sen gül diye,
sen iyi ol diye,
ben her karanlıkta
ışığı o’ndan dilerim.