Bir Bilebilsen Şiiri - Necip Emrah Aşıkoğlu

Uyandım
Yatak boş.
Oda boş.
Elliyorum yattığın yeri;
Hala sıcak külleri
Yastığında uyuyorum,
seni kokluyorum.
Öpüyorum sessizliğini.
Seni ne çok seviyorum,
Bir bilebilsen.

Yolunu gözlemek bile güzel.
Bindiğim her otobüsün
son durağı sensin.
Sokağına yaklaşınca
Kalbim acele ediyor,
Bir an önce açılsa kapı,
Sen koksam
Seni ne çok seviyorum,
bir bilebilsen.

Seninle muhabbet bile başka.
Sen konuşsan,
ben sussam.
Sen baksan,
ben izlesem.
Zamanı durdurabilsem
Konuşmadan sana anlatabilsem
Seni ne çok sevdiğimi
her susuşunda,
her bakışında,

Ve bilmesen de
gece benden geçerken,
sabah sana uyanıyor.
Bir bilsen…
Sevmenin
en sessiz hâliyle
nasıl yandığımı.