Bir Beklemek Meselesi

Beklemek yaşamaktır,
Uzak bir umudun izinde.
Alışmaktır beklemek,
Beklenenin dönmeyişine.
Sabır taşı olsa illa ki çatlardı bir gün,
Ve bıkardı beklemekten gönül.

Fakat öyle olmadı ilk günden bugüne.
Ne sabır taşı çatladı,
Ne de bıkkınlık geldi gönüle.
Beklemek, bir tuhaf saplantıydı işte.
Beklemeyi sevdi bekleyen,
Bazen de bekletmeyi giden...

Beklemek, bir ömür sürerdi bazen.
Bazen bir an kadardı,
Göz açıp kapayıncaya kadar geçen...
Giden ah neredeydi kimbilir, nerede?
Bekleyenin ise sabitti yeri,
Bilsin diye beklenen...

Ve hiç gelmezdi giden,
Ve hep beklerdi bekleyen...
Ya sabır, ya sabır, ya sabır çekerekten!..

Sonra;
Bir ömür geçti geçmesine...
Ve nice umutlar bitti bitmesine ya,
Gelmedi hiç giden, gelmedi işte!
Fakat kesin bir yazgıymış beklemek.
Ve acı bir tecrübe...
Sonra aklım başıma geldi.
Geldi desem de inanma!
Tanrı'nın karalama defterinde şekillenen yazgım,
Hala devam ediyordu bugün.
Ve hep devam edecekti nasılsa.
Yarın da, yarından sonra da...

Sonra;
Belli ki hiç bitmeyecekti beklemelerim.
Beklemek lanetim miydi acaba?
Belki öyleydi belki değil!
Fakat yazgım ya da lanetim...
Belki hayırdı belki şer!
Her ne ise başımdaki bu şey;
Kabul ettim Tanrım, kabul ettim.
Kimseye sormuyorum artık;
Ne bir şey, ne hiçbir şey!

Ve şöyle ki;
Dün nasıl bekledim ise seni,
Bugün de bekliyorum.
Ölmez de yarına kalırsam eğer,
Ve dönmeye karar verirsen bir gün,
Bil ki kalbimi söktüğün yerdeyim.
Bugün hala bıraktığın yerdeysem eğer,
Bil ki seni değil kalbimi beklemekteyim.