Bir Avuç Keder Şiiri - Toska Si

Kasım ayı matemi düşüyor körpe sandala,
Deniz kıvranıyor umarsızca,
Korkunç kuş sesleri yükseliyor,
Silgi silemiyor yazıyı,
Bir avuç keder oluyor kaderim.
İmza kalemi ile bavuluma tıkıştırdım İstanbul'u,
Zaten hep böyle derim,
Bedbahtım.
Bir masa lambası ışığında yazdım kaderi,
Ve halhallar sardım cezveye.
Uzun melodili şarkılardan düşmezdi dilim,
Zaten hep böyle derim.

Dilim dilim doğrar yerim aklımı,
Noktasız cümlelerin kaçırdım ucunu,
Sarhoş kelimelerle muhabbetim.
Kutu oyunlarında yenilirdim,
İnziva vakti yaptığım yarım çömleğe,
Zaten hep böyle derim.
Bir yağmur damlasının ateşinde
Yaktım bavulumu,
Artık tüm servetim,
Dilsiz mürekkebim...