Bir Aşkın Suskun Hali Şiiri - Hamit Atay

BİR AŞKIN SUSKUN HÂLİ

Söylemedim...
Çünkü bazı duygular vardır,
Sözcüklere sığmaz.
Söylesem, eksik kalacaktı,
Söylemesem, içimde yanacaktı.
Ben yanmayı seçtim…
Sessizce, usulca, içimden.

Bir aşkın suskun hâliydim ben,
Ne itiraf edebildim sana,
Ne vazgeçebildim senden.
Gözlerinin kıyısında bir “belki” aradım,
Bir tebessümde teselli,
Bir kelimede cesaret…
Ama sen sustun,
Ben ise içimdeki çığlığı bastırdım.

Her gün yanından geçerken
Bir şey olmamış gibi yürüdüm.
Oysa her adımda biraz daha eksiliyordum,
Görmedin...
Görsen de bilmedin.
Belki senin için sadece bir ses,
Sıradan bir tebessümdüm.
Ama ben...
Ben senin sessiz şiirindim.

Bir aşk bazen söylenmez,
Bir bakışta başlar,
Bir susuşta büyür,
Ve bir vedada ölür.

Biz hiç başlamadık bile...
Ama bittiğimiz yer hâlâ içimde.
Ne ellerin ellerime değdi,
Ne sesin kulağıma yerleşti.
Ama kalbim seni hep duyardı.
Herkes adını bilmeden yaşadı seni içimde,
Ben sana en çok,
En gizli yanımla bağlandım.

Geceleri konuşurdum seninle,
Adını fısıldardım karanlığa,
Hiçbir yankı dönmezdi geri,
Ama ben susmadan anlatırdım.
Sana dair kurduğum hayaller
Gün ışığına çıkmazdı.
Ben seni en çok
Kimse bilmeden sevdim.

Ve bu,
Bir aşkın suskun hâliydi…
Kimsesiz bir şehirde bekleyen bir liman gibi,
Uğramayacağını bildiği hâlde
Her gün seni düşleyen…

Kalbimde yer etti sessizliğin,
Her sustuğumda seni söyledim içimden.
Bir dost sesi sorsa adını,
Yutkunurdum,
“Kimse” derdim…
Oysa sen,
Herkesten çoktundun.

Benim şiirimdin,
Yarısı yazılmış, sonu eksik.
Her dizesi içime dokunan,
Ama asla sesli okunamayan…
Bir aşkın suskun hâliydin sen,
Ve ben,
Susarak tamamladım seni.

Hmit Atay