Bin serçe Şiiri - Nazan Yinanç

eylüldü unuttuğumuz
içimizdeki mavi

sonsuzluğun camından bakardı su
söndürmeyi unuttuğumuz ateşin rüzgarından

-bir serçe
taşısın ellerimi
kanatlarında

gözlerinde iki adımlık zindan
ağzında bir dal kızıl karanfil
yüreğinde yıkılmış şehirlerin son çığlığı-

ah bu yalım yalım burkan çaresizlik
bir çay içimi ölmek hasretlere

kendiyle konuşur gibi yokluğun

bu hikayemiz işte
zamanın terkisinde
bu da gökyüzü
kanatlarınla dokuduğun

hayal de olsa
kar yağıyor gümüş kristalleriyle
rüzgardan saçlarımıza

mutlak ben de sevmiştim hepsi yalan
ben de bir zamanlar kirpiklerim mor
gecenin tılsımıydı kaldırımda bekleyiş
nihavende geçiş taksiminde kandiller
evet ben de sevmiştim sabaha hasret

düşün şimdi
rezilliğin kuyularını düşün
bizim yerimize yatılan ateş zindanlarını

-bin serçe
taşısın düşlerimi
kanatlarında

bin serçe
gözlerinde güneşler-

eylül müydü unuttuğumuz
içimizdeki mavi