Bilseydim... Şiiri - Döndü Dülger

Bilseydim seninle bir ömür susacağımızı,
Suskunluğumuza biraz daha şiir katardım.
Daha çok koşardım hayallerimizin peşinden.
Gecenin kasvetine nispet,
Kapının eşiğine bütün aydınlığı sererdim.
Penceremde bekleyen ay ışığını,
Gözlerine düşen yıldızları,
Tek tek toplayıp sinemde saklardım.

Bilseydim seninle ayrı yaşlanacağımızı,
Takvimlerin yapraklarını koparmazdım.
Her günü biraz daha uzun yaşardım.
Saçlarına düşecek akları avuçlarımda biriktirir,
Yılların senden eksilttiklerini kendimden tamamlardım.

Bilseydim, sesinin bir gün duvarların ardında kalacağını,
Konuştuğun cümlelerden köprüler kurardım.
Arada bir sesini açar, sessizliğime can katardım.
Kokunu doldururdum şişelere.
Gülüşünü eski bir mendile sarardım.
Gözlerinin renginden gökkuşağı ısmarlardım.

Bilseydim seninle aynı hayali bile
kuramayacağımızı,
Rüyalarımın kapısını daha erken açardım.
Her gece erkenden uykuya dalar,
Sabahı kapının dışında bırakırdım.
Dalardım gözlerinin kahvesine,
Bir yudum içmeden doyardım.

Bilseydim…
Yokluğunun duman altı gecelere beni müptela edeceğini,
Kalmanın bütün yollarını aşındırırdım.
Yerli yersiz bir sebebe sarılır,
İhtimalse ihtimal, bahaneyse bahane,
Seni rüyalarımda değil yanı başımda ömrümce taşırdım.

Döndü Dülger