Bilmiyorum Şiiri - Hasan Fıstık

Uzun bir hikaye benimkisi,
Nerde başladığını biliyorum
Kerpiç bir evdi, önünde Hayat'ı vardı
Düşmüştüm bir kısacık damdan da,
Alnımdaki çizik oradan

Hatırlayabiliyorum,
Çocuk aşklarımı
Çocuk okumalarımı, soluk ışıkta, soba dibinde
Mektuplarımı ve gelmeyen cevaplarını

Sonra şunu da biliyorum
İsyanlarımı mesela
sisteme, anneme, babama, doğduğum yere
Kılığıma, kıyafetime
Rüşvetçi zabıtaya
Satılmışlığa, haksızlığa

Utandığımı da biliyorum
İsmimden de, Dilimden de
Şimdi
Utanmalarımdan, utandığımı da
Biliyorum

Korkaklığımı da biliyorum
İsyanlarımda, haklılığımda, haksızlığımda

Sevdiğimde sustuğumu da biliyorum
Şiirlere sığınmışlığımı da

Hayatımın renklerini de biliyorum
Aynı renklerin zamanla solduğunuda

İki şeyi bilemedim dostlar,
Hüznüm ondandır herhalde,
Solmuşluğum, depresyonum
Boş bakışlarım, anlamsızlaşmam

Hikayemin ne zaman ve nerede sonlanacağını
Ve kalbimi nerede bıraktığımı
BİLEMEDİM