Bilmiyorum Şiiri - Esra Akbulut

Üşüyorum;
Ama yüreğim mi üşüyor, bedenim mi
Bilmiyorum.
Ya da;
Her ikisinin üşüdüğünü söylemeye cesaret edemiyorum da
Bilmediğimi sanıyorum.
İşte; yine bilmiyorum...

Şimdi gözlerim gecenin karanlık sokaklarına dalmış
Öylece bakıyor.
Ama ne görüyor diye sormayın,
İnanın bilmiyorum.
Kulaklarım karanlıkların kucakladığı
Uzak yerlerden, uzak yankılar duyuyor
Ama kimin, neyin yankılarını
Bilmiyorum.
Duyulmaya,görülmeye hasret birisi için mi bunlar?
Özlediğin; ama özlemekten korktuğun
unutamadığın; ama unutamamaktan korktuğun
Birisi için mi?
Biliyorum
Evet bütün bunların babam için olduğunu
Biliyorum

Baba
Özlemlerin en büyüğü, hasretlerin en acısı sende
Sende ayrılığın en dayanılmazı.
Ve bu dayanılmaz ayrılığı çeken yürekte bende
Bende özlemlerin, hasretlerin cümlesi
Ardına bakmadan çekip giderkende
Bıraktığın acılı yürek bu bedende.
Ve bu bedende artık baba diyemeyen dudaklar
Bu bedende sesini duyamayan kulaklar
Yine bu bedende; nereye gitse seni göremeyen gözler.
İşte bunların hepsi bu bedende
Yani bende;
yani kızın esrada baba.
Gecelere hapsolmuş,
Gündüzleri göremeyen yüreğimizde
bize sensizliği haykıran yalnızlık...
Senin gidişindi baba yüreklere karanlığı yayan
Senin gidişindi karanlığı aydınlığa meydan okutan
Ama sen yine de
Geceye hapsolmuş,aydınlığa hasret bu yüreklerdesin
ve hep bu yüreklerde olacak
bu yüreklerde yaşayacaksın.
merak etme baba
Yüreğimde karanlıklar sana dokunamaz.
Çünkü sen
Onları bir nebzede olsa aydınlatan
Tek ışıksın! ..