Sözü sevda, gözü hep aynı pınar;
Sanırsın ki âlemi o yarattı.
Her şiirde aynı rüzgâr, aynı çınar;
Özde nedir, sözde nedir bilmiyor.
İki dize yazar, kendini dev sanır;
Sanki bütün ilham gökten iniyor.
Eleştirsen hemen sana gücenir;
Edeb nedir, erkân nedir bilmiyor.
Kelimeler dizilmiştir yan yana;
Okuyanın yüreğine dokunmaz.
Ne bir mana katar asla insana;
Duygu nedir, vicdan nedir bilmiyor.
Görmüş bir gül başkasının bağında;
Hemen koparmaktır bütün niyeti.
Aynısını ister kendi otağında;
Emek nedir, fidan nedir bilmiyor.
Hep o mehtap, hep o sâhil, o deniz;
Dili tutsak, hayalleri yetersiz.
Söylediği her bir terane izinsiz;
Yeni nedir, özge nedir bilmiyor.
Gece gündüz yazar, yorulmak bilmez;
Ayşe harman yeri boştur, dolmuyor.
Akar teri, alnından hiç eksilmez;
Tohum nedir, hasat nedir bilmiyor...
Kayıt Tarihi : 23.8.2025 10:35:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
TÜM YORUMLAR (1)