Bilmem Ki Şiiri - Adem Efiloğlu

BİLMEM Kİ

Dağlara vurur rüzgâr bağrıma vurur gibi,
Yar benim çığlığımı duyar mısın bilmem ki.
Çektiğim tüm acılar kıyamda durur gibi,
Beni kendi yerine koyar mısın bilmem ki.

Hayallere yazılmış bir sevdanın peşinde,
Yaşanmış nice acı saklıdır gözyaşında,
Kimselere denmemiş şu dünya telaşında,
Acıyı mutlulukla boyar mısın bilmem ki.

Üşüyen yüreklerde sökün tutmaz konular,
Teşhisi yanlış konmuş eksik kalmış tanılar,
Eskidikçe seneler yitip gider anılar,
Sende geçen zamanı sayar mısın bilmem ki.

Tövbenin huzurunda ağlar kabahatlerim,
Bir hüzün bahçesinde çile çekmiş hatlarım,
Dallarım kırılmıştır yorgundur kanatlarım,
Söyle çekip tetiği kıyar mısın bilmem ki.

Bülbülsüz güller için kederlere dalmışken,
Çiçeklerin özünden ballarını almışken,
Mehtabı gökyüzünden senin için çalmışken,
Sevdamın bahçesinde doyar mısın bilmem ki.

Lal düşürmüş dilimden sükutların ardından,
Üstümüze örtülen bulutların ardından,
Karanlığa hapsolan umutların ardından,
Bir yıldız olup gökten kayar mısın bilmem ki.

Ben sana memnu olan bir kelam meyletmedim,
Söz vurdular ardından susturdum söyletmedim,
Vuslatını beklerken hiçbir yere gitmedim,
Bunca derdin içinden ayar mısın bilmem ki.

Ademin doludizgin vuslatına koşar da,
Tutuşur eteklerin bilmem akıl şaşar da,
Bir an gaflete kalır aklına gam düşer de,
Ettiğin yeminlerden cayar mısın bilmem ki.

Adem Efiloğlu
30 Eylül 2026
Saat.19.19