Bilki Şiiri - Aydın Duran

Bilki

Bak yağmurlar yine erişti
Siyah beyaza çalarken
Mevsimler birbirine karıştı
Sisli bir Eylül sabahı var penceremde
Gözlerim gelmeyenleri ararken
Son göçmen kuşlarda uçuştu

Düşünüp seni ah ettim ben
Her gidende seni yad ettim ben
Günler günlerden böyle ıradı savuştu
Aklıma müphem hatıralar
Dilime atsız tatsız bir türkü düştü

Yüzün aya mı benziyordu
Kaşların yaya mı benziyordu
Gözlerin yeşil alasımıydı
Saçların aslan yelesimiydi
Söylemedin , bende bilmedim
Hangi yerden, kaynaktandın
Söylesene Türkmen kızı
Sen Hangi boydan hangi oymaktandın

Sana taçlı otağlar kursam hakkındı
Ayak bastığın yerde ilkbahar
bereket sanki senin adındı
uzandım koştum senli düşlerin peşinden
Saçların savrulurken yüzüme
Ufuklar bir bir ezildi güneşinden
Her sabah odama dolan senin şavkındı
Mesafeler yoktu bana artık
uzaklar nede yakındı

Sende başlamış sende yok olmuşum
Çağlamış coşmuş durulmuşum
Gözlerin bana cephe olmuş
Ben süngü süngü vurulmuşum
Sen benim ahım, güzergahım
Yolum yolağım durağım menzilim
Ne bir adım geri giderim senden
Ne de vazgeçerim

Beni onlarla karıştırma
ne mecnun ne Ferhat nede Kerem’im ben
Arkamda destan istemem,
Yarım kalmışsa kalmasın ,varsın kanasın
Vuslatsız , zaten veremim ben…

(Aydın Duran)