Bilki Şiiri - Garib Garib

Yusuf ol, olur ya düşersen o kör kuyunda,
Hakk’ı sakın arama Zeliha’nın koynunda.
Bir an gör kendini Yakup’un gözlerinde;
Bil ki sana seni anlatır Hak sözlerinde.

İlkbaharın bir sene gidince sakın üzülme,
Hakk’ın ocağına gir, kış günü büzülme.
Nice ayaz vurur kapını hem habersiz;
Bil ki hiçbir kul yürüyemez kadersiz.

Ne fırtınalar görür bu gemi; yürür elbet, delik değilse.
Doğrultur bedenini Yaradan, bir yana eğilse.
Hakk’ın limanını ara, sağ salim istersen sığınmak;
Bu deryada fayda vermez boğulana bağırıp çağırmak.

Görmezsin, yanan bir kor var içinde, sakın…
Hüda sana şah damarında daha yakın.
Bir gün sana da yakın olur ahiret denen uzağın;
Bil ki bu koca dünya ezelde kurulmuş tuzağın.

Kim düşmek ister bu tuzağa, değilse deli?
Nice düşeni içine girip çıkarır hem evliya, veli.
Aldanma, bu batakta bir dem gelir geçer sefa;
Bil ki tükenir sana verilen ömür, sadece bir defa.

Dinle ne der yerle gök arası, Hak ne söyler hem…
Nereye firar edersin? Kaçanlar O’na geri döner bir dem.
Hak yoludur bu; yürümeye ayak değil, gönül ister.
Bil ki senin içinde; çekil aradan, o yolu göster.

Yükün ağır mı? Bu gidişin bir çukur başında elbet biter.
Görmedin ardında Hakk’ı; her yorulduğunda seni iter.
Bu yükü taşımaya kalmadı belki takat, mecalin;
Bil ki ol nazara ulaşır her lahza ahvalin.

Hem zulüm çağırırsa geç kalmaz, elbet gelir gadap.
Sakın bu meyilden; Hak kapısında lazım olan ille adap.
Hiç olmazsa bu eşikte bir mazlum, bir garib ol.
Göz görmese de açılır bir dem, o vuslata giden yol.

Hem mecnun çölünü aşmadan Leyla’ya nasıl varırsın?
Hangi pazara varsan gör, sen kendine hep zararsın.
Hak’tan başka kim alır seni, sana paha biçmeden?
Ey Garib, bil ki bir kıymetin olmaz sen senden geçmeden.