Bilirim Şiiri - Bilal Karaman

Yabancı… Ayaklarıma bak… Ölümü çiğniyorum…
Zaman izimi sürdükçe
Ardıma devriliyor güneşe uzanan dağlar

Buğday kırmızısı gün batımlarının sonrası
Gölgeme üflenen sokak naraları değiştiriyor
Notalanmış sözcüklerin yönünü
Kelimelerin düğümlendiği yerde
Düşünceler çıldırıyor

Yüreğimin doğurduğu lal olan hatıralar
Şehirlerden taşıyor

Kör kütük yalnızlıklara ağlıyor kalemim
Tanığıyım son giden yolcunun
O yüzdendir.
Bilirim kâbuslu gecelerin fırtınalı şiirlerini

Bilirim… Çözülemeyen sırlar yumağında
Suya eritilen kansız kurşunları

Ben yine bilirim…
Çığlık çığlığa tutunup
Üşüyen aşkların
En derin yerindeki isimsiz mezarları…

Ve ben, adım gibi bilirim…
Taşlandıkça dirilip
Ölümüne sevmeyi… Ben bilirim…