Bilinmeyen Şiiri - Musa Bayram

Gün batımında batıya kayardı şafak,
Buğulu camlar ardında bir adam yarım yamalak..
Hele birde kaldırımlara düştümü gölgesi,
Ne ana kalırdı ne evlat...

Bilmezdim böyle olacağını,
Kinayeli sözlerle kandırırdı bizi zaman..
Sonunda gözüyaşlı bir adam bırakırdı,
Olsun pişman değilim, gözyaşlarıyla bitsin bu ömrüm..

En sevdiğim şeydi hayal kurmak, sen uzaklardayken..
Hele birde, görebildiğim en uzaklardan,
Soluyunca aynı havayı seninle,
Bir başka hissederdim kendimi..

Gün olurdu, güneşle raksederdi gölgen
Uzundu, çelimsizdi, karaydı ama;
Aydınlıklarda parlardı
Hele birde kızıl olunca rengi dağların, ben biterdim..

Gözlerinde kaybolurdum, ararken kendimi sende..
Yükünü sırtıma atıp, usulca giderdi zaman
Nasıl giderdi anlamazdım, bitmeseydi derdim hep keşke
Doya doya bakabilseydim o.. gözlerine

Bilinmiyordu rengi gözlerinin,
Sürekli kovalardım rengini akşamlarda..
Dönüp bakınca bana, utanırdım başımı eğerdim
Yine de bilinmeyenlerinle seviyorum seni...