Bilemezsin Sen Şiiri - Hamit Atay

Bilemezsin Sen

Bilemezsin sen,
Gecelerin bana nasıl ağır geldiğini,
Bir sesin eksik olunca
Sessizliğin nasıl kulaklarımı sağır ettiğini…

Bilemezsin sen,
Gözlerimi kapattığımda
Kaç kez adını fısıldadığımı rüyalarıma,
Ve uyanınca
O rüyanın ardında nasıl bir boşluk bıraktığını.

Bilemezsin sen,
Bir şarkının ortasında,
Bir sokak lambasının altında,
Bir yabancının gülüşünde
Nasıl seni bulduğumu.

Bilemezsin sen,
Gidenin ardında kalan toz gibi çöktüğünü yüreğimin,
Her adımında biraz daha silindiğimi.

Bilemezsin sen,
Ben susarken içimde neler söylediğimi,
Kalemime dökülen cümlelerin
Aslında sana yazıldığını.

Bilemezsin…
Çünkü bilmek için
Bir kalbin olmalı bana benzeyen,
Ve sen, kalbini benden çoktan çekip aldın.

Bilemezsin sen,
Ne kadar unuttum sansam da
Bir bakışta, bir kelimede
Sana geri dönmenin ne kadar kolay olduğunu.

Bilemezsin sen,
Çünkü bilseydin,
Beni böyle bırakmazdın.

Hamit Atay