Dünya denilen hanın kapısından gireriz,
Çıplak gelen bedene beyaz kundak sereriz.
Ektiğimiz ne varsa biz onu da dereriz,
Mizan kurulduğunda şahittir iki gözün.
Büyürken nefis azgın, hırs bürür her yanını,
Unutur gafil insan emanet olan canını.
Bilmez ki bir nefeslik süren saltanatını,
Mülk sahibi Allah’tır, mühim olan er sözün.
Tarladır bu kainat, hasat günü yakındır,
Güzel niyetten gayrı yük edinmek sakındır.
Nurdan köprü kurulsun, temiz kalsın bu akındır,
Gönül kandili yanar, sönmez imanın közün.
Sorumluluk dağ gibi biner kulun omzuna,
Bazen yenilir insan dünyanın bin pozuna.
Bakmaz felek kimsenin baharına yazına,
Toprak olup gidince silinir tümden izin.
Zaman su gibi akar, hükmü sürer kaderin,
İzleri silinmez hiç gönüldeki kederin.
Menzili yakın eyler o imanın fenerin,
İbret ile bakarsan, Hak’ta bulursun özün.
Toprak ana kucağın açar bekler her kulu,
Çileyle nakışlanır bu hayatın zor yolu.
Hasan'ın yolu nurlu, onurlu, rahmet dolu,
Vade dolup bitince, ak pak olur o yüzün...
Hasan Belek
Akçay
Hasan Belek 2
Kayıt Tarihi : 10.3.2026 12:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!