Beyaz gül Şiiri - Hazan Gülü Fatoş

BEYAZ GÜL

Ey gönlümde beyaz gül, dert elinden bizarım,
Sen vuslatı beklerken, ben kendime mezarım.
Gece denen o yerde, ışıklar bir bir söndü,
Gözündeki o yeşil, bende bir kora döndü.

Sarnıçların suyu buz, saçların sanki gece,
Seni benden koparan kader gizli bir hece.
Eksik olan ellerin, kül rengi bir feryattır,
Seninle geçen tek gün, bana cennet hayattır.

Kördüğüm dediğin şey, geçit vermez bana yâr
Hasretin dalga dalga, savurur diyar diyar,
Bin parçaya bölünmüş, gönül denen bu camlar,
Seni benden gizleyen, kahrolası akşamlar...

Yaprak yaprak döküldüm, rüzgârına kapıldım,
Ben bu aşkın uğruna, kaç kez baştan yıkıldım.
Takvimler dert döküyor, zaman durur her gece,
Adın dilimde mühür, çözülmeyen bilmece.

Soğuk odalar, dile gelir de feryat eyler,
Aşk kapısı kapanmaz, zindan olsa bu evler,
Gül kurusa dalında, kokusu sende saklı,
Seni benden kıskanan, şu eller mi hep haklı.

Yaramız sargı tutmaz, ezelden beri kanar,
Karanlıkta düşleyen, şafak sökünce yanar.
Alın yazısı bu dert, o en büyük makamdır,
Gitmek çözüm değildir, kalışımız kıyamdır.

Yalvarırsan Allah’la, benden de bir selam et,
De ki: "Bir kulun vardı, diler senden merhamet."
Sen Allaha kulsun ya, ben de aşka köleyim,
Kabul olsun dileğim, ben yolunda öleyim.

Ecel gelse kapıma, sanma senden cayarım,
Sensiz geçen günleri, ben ölümden sayarım.
Hazan Gülü sitemkâr, boyun büker yazıya,
Hasret vurur sineme, döner ince sızıya.

Hazan Gülü Fatoş.....25...6...2026